سپندارمذ لقب سنتی زمین یعنی گستراننده، مقدس و فروتن است. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت برای همگان دهش و بخشش به ارمغان می آورد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ ایران باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند.

در باورهای باستان همانگونه که مرد داراى قدرت مردانگى و تفکر و خردورزى است، زن نیز داراى مهر ورزى، عشق پاک، پاکدامنى و از خودگذشتگى فراوان ترى است که هر یک از این دو به تنهایى راه به جایى نبرده و حتى روند پویایى گیتى را هم به ایستایى مى کشانند.

 روز سپندارمذگان که اکنون، اسفند روز از اسفند ماه است، گفته می شود احتمالاً تاریخ دقیق تری نیز داشته که ۲۹ بهمن ماه هر سال بوده است. این اختلاف تاریخ را به دلیل پنج روز گمشده یا خمسه مسترقه در نوع گاهشماری باستانی می دانند. اگر این احتمال را بپذیریم آنگاه سالروز جشن سپندارمذگان به آنچه که امروزه جشن ولنتاین یا روز عشاق خوانده می شود و از فرهنگ غرب وارد جامعه ما شده است، نزدیک تر خواهد شد.

فلسفۀ بزرگداشت این روز به عنوان “روز عشق” به این صورت بوده که در ایران باستان هر ماه را ۳۰ روز محاسبه می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. روز پنجم سپندارمذ بوده است. بنابراین تقارن روز و ماه هم نام جشن گرفته می شد، مانند اسپند روز از اسپند ماه که روز سپندارمذگان نام گرفته است.

به هر روی به نظر می رسد در تمدن و فرهنگ ایرانی می توان جایگزین یا نظیر مناسبی برای روز ولنتاین برای برگزاری جشن عشاق و ابراز عشق و علاقه به همسران یافت.

پیشاپیش سپندارمذگان بر شما شاد باد.

مطالب مرتبط

One Reply to “سپندارمذگان یا روز عشاق”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.